Przyszły zysk może pomóc w restrukturyzacji

Propozycje układowe w postępowaniu restrukturyzacyjnym mogą przewidywać zaspokojenie wierzycieli z przyszłego zysku. Kluczowe jest doprecyzowanie go w propozycjach układowych.

Prawo restrukturyzacyjne zawiera otwarty katalog sposobów restrukturyzacji zobowiązań dłużnika. Oznacza to, że dłużnicy mogą rozważyć zastosowanie innych środków niż wykorzystywane zazwyczaj umorzenie długów i rozłożenie spłaty na raty, a jedynymi ograniczeniami są przepisy prawa, wyobraźnia dłużnika oraz nastawienie wierzycieli, którzy układ będą musieli zaakceptować. Dopuszczalne jest między innymi zaproponowanie zaspokojenia wierzycieli z przyszłego zysku.

Zgodnie z prawem restrukturyzacyjnym, propozycje układowe mogą przewidywać spłatę zobowiązań z zysku przedsiębiorstwa dłużnika. Spłata zobowiązań z przyszłego zysku może być rozwiązaniem pożądanym przez dłużnika, jako że w ten sposób zminimalizowany zostaje negatywny wpływ układu na bieżącą działalność gospodarczą, ograniczając przynajmniej w pewnej części spłatę jedynie do osiągniętego w przyszłości zysku. Takie rozwiązanie może się wydawać również korzystne dla wierzycieli, ponieważ spłata z zysku będzie powiększała kwotę uzyskaną przez nich na mocy układu.

Przepisy restrukturyzacyjne nie zawierają jednak żadnej definicji zysku, którą należałoby zastosować przy konstruowaniu propozycji układowych. Oznacza to, że sposób rozumienia zysku w restrukturyzacji został pozostawiony praktyce. Jako że Prawo restrukturyzacyjne jest jednak wciąż młodą regulacją, pojęcie zysku może budzić obecnie pewne wątpliwości.

Brak definicji w Prawie restrukturyzacyjnym powoduje, że wskazane jest sięgnięcie do innych aktów prawnych w celu ustalenia takiej definicji. W szczególności, można oprzeć się na definicji występującej w ustawie o rachunkowości.

Definicja zysku z ustawy o rachunkowości:

„30) przychodach i zyskach – rozumie się przez to uprawdopodobnione powstanie w okresie sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli”

Dodatkowo, wzrost kapitału własnego, to zgodnie z ustawą o rachunkowości wzrost środków wygospodarowanych przez przedsiębiorstwo w toku działalności. Takie ujęcie daje dość szerokie możliwości doprecyzowania, co w restrukturyzowanej spółce będzie uważane za wzrost kapitału własnego, dający prawo do spłaty wierzytelności. Prawo restrukturyzacyjne nie przesądza bowiem, że cały wypracowany zysk ma zostać przekazany na spłatę wierzytelności układowych. Takie rozwiązanie daje dłużnikowi dużą elastyczność w konstruowaniu propozycji układowych.

Choć posługiwanie się definicją z ustawy o rachunkowości wydaje się najbardziej trafne, niemniej należy pamiętać, że nie jest ona wiążąca na potrzeby interpretacji przepisów Prawa restrukturyzacyjnego. Może to spowodować niezatwierdzenie układu przez sąd, a także sprowokować konflikt z wierzycielami. Mając to na uwadze, w interesie dłużnika jest, aby zysk został dostatecznie skonkretyzowany w propozycjach układowych.

Zalecane jest w tym celu wskazanie w propozycjach układowych definicji zysku, a także konkretnych kwot lub procentu zysku, który zostanie przeznaczony na spłatę. W odmiennym przypadku istnieje ryzyko, że sąd odmówi zatwierdzenia układu, jako niewystarczająco skonkretyzowanego. Jeśli natomiast doszłoby do zatwierdzenia układu przez sąd, to bez wystarczającego sprecyzowania w przyszłości wierzyciele mogą twierdzić, że układ nie jest prawidłowo wykonywany, co w skrajnym przypadku może doprowadzić do jego uchylenia przez sąd.


Bądź na bieżąco
Otrzymuj najnowsze informacje o zmianach w prawie i podatkach bezpośrednio na swojego maila.

Zapisz się na newsletter >>