Podatki międzynarodowe: ważne wyroki i interpretacje (grudzień 2019)

WYROKI

Wpływ zmiany ustalonej pierwotnie ceny sprzedaży akcji na ustalenie podstawy opodatkowania PCC

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w wyroku z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. III SA/Wa 789/19, że dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania PCC, decydujące znaczenie ma rynkowa wartość rzeczy (praw majątkowych), ustalona zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 6 ust. 2 ustawy o PCC, na dzień zawarcia umowy sprzedaży. W konsekwencji, nie będzie to zatem cena przyjęta przez strony transakcji przed dniem dokonania czynności, lecz wartość rynkowa praw majątkowych (akcji/udziałów w spółkach kapitałowych) w chwili jej dokonania, a więc w momencie zawarcia umowy sprzedaży.

Kwalifikacja przychodów ze sprzedaży na rzecz podmiotu powiązanego kapitałowo w świetle art. 7b ustawy o CIT

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w wyroku z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. III SA/Wa 271/19, że z art. 7b ustawy o CIT nie można wywieść wniosków, że skoro dany podmiot posiada znaczny udział w kapitale kontrahenta przyjąć należy, że źródłem decyzji o uzyskiwaniu przychodów ze sprzedaży do podmiotów powiązanych są powiązania kapitałowe i z tego względu przychody te należy kwalifikować jako przychody z zysków kapitałowych. Okoliczność, że dany podmiot jest powiązany kapitałowo z innym podmiotem w taki sposób, że może decydować o sposobie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej nie przesądza o tym, że przychody ze sprzedaży do tego podmiotu powiązanego należy zaliczać do zysków kapitałowych.

Usługi hostingu nie mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w wyroku z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. III SA/Wa 958/19, że usługa hostingu polegająca na udostępnianiu przez dostawcę zasobów serwerowni poprzez oddanie do dyspozycji określonej objętości zasobów dyskowych (serwerów), polegająca głównie na dbaniu o stałe, poprawne działanie dysków i połączenie serwera z siecią komputerową, jak również na ochronie przechowywanych danych przed kradzieżą lub zniszczeniem, nawet gdyby przyjąć definicję urządzeń przemysłowych sensu largo, nie może zostać uznana za mieszczącą się w pojęciu urządzenia przemysłowego. A tym samym, nie jest ona objęta dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Kwestia zwolnienia z opodatkowania CIT otrzymywanych przez spółkę dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach podmiotu szwajcarskiego

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 12 lipca 2019 r., sygn. II FSK 2689/17, że odliczenie przez podatnika podatku dochodowego właściwego dla osób prawnych kwot wypłaconych wspólnikom dywidend od podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym nie stanowi przewidzianego w art. 20 ust. 16 ustawy o CIT powodu niestosowania zwolnienia podatkowego z art. 20 ust. 3 ww. ustawy.

Skutki podatkowe przekształcenia SKA w spółkę osobową w świetle art. 24 ust. 5 pkt 8 ustawy o PIT

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. II FSK 2228/17, że w przypadku opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wartości niepodzielonych zysków w spółce, zdarzeniem, z którym ustawodawca podatkowy wiąże powstanie obowiązku podatkowego, jest przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę niebędącą osobą prawną, a nie moment uzyskania zysku i przekazanie na kapitały inne niż zakładowy. W ocenie Sądu, dopóki nie dochodzi do takiego przekształcenia, dopóty nie powstaje obowiązek podatkowy z tego tytułu. Okoliczność, że ustawodawca wprowadza opodatkowanie określonych kapitałów, które wcześniej w danych okolicznościach opodatkowane nie były, nie jest tożsama z naruszeniem zakazu lex retro non agit.

Zasady rozliczenia w świetle art. 93c Ordynacji podatkowej zaliczek na podatek dochodowy za rok podatkowy, w którym nastąpił podział przez wydzielenie

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 26 lipca 2019 r., sygn. II FSK 3448/17, że w przypadku podziału przez wydzielenie decydujące znaczenie ma okoliczność, czy dane prawo lub obowiązek powstało i istniało przed dniem wydzielenia. Zdaniem Sądu, wniosek taki można wysnuć z językowej wykładni art. 93c OP, zgodnie z którą sukcesji podlegają prawa i obowiązki “pozostające” w związku z przydzielonymi spółce przejmującej składnikami majątku. W przepisie tym ustawodawca posłużył się czasem teraźniejszym. Stąd przedmiotem sukcesji mogą być wyłącznie “stany otwarte”, tj. prawa i obowiązki, które na dzień wydzielenia “pozostają” jeszcze w związku z przydzielonymi spółce przejmującej składnikami majątku. W konsekwencji należy uznać, że następstwo prawne, zgodnie z art. 93c OP, należy rozumieć jako kontynuację, od dnia wydzielenia, rozliczeń podatkowych prowadzonych dotychczas przez spółkę dzieloną, a nie jako przejęcie przez spółkę przejmującą/nowo zawiązaną całości rozliczeń podatkowych wydzielanej części przedsiębiorstwa z okresu przed podziałem. Tym samym oznacza to, że dokonane już przez spółkę, której następuje przejęcie lub wydzielenie, rozliczenia w formie zaliczek na podatek dochodowy tworzą stan dokonany, zatem nie można mówić, aby istniały na moment wniesienia lub wydzielenia prawa i obowiązki powiązane z danym składnikiem majątku.

Kwestia zastosowania art. 15e ust. 11 pkt 2 i 3 ustawy o CIT do refakturowanych usług ubezpieczeniowych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w wyroku z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. I SA/Gd 1534/19, że przepis art. 15e ust. 11 pkt 2 ustawy o CIT znajdzie zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rzecz innego podmiotu, nabywa usługę, której koszt następnie refakturuje na ten podmiot. Natomiast, ww. przepis nie ma zastosowania w sytuacji, gdy to podatnik jest podmiotem na rzecz którego podmiot powiązany dokonuje nabycia i refakturowania usług. Powyższe jest wynikiem zawartego wprost przez ustawodawcę odesłania do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Ponadto Sąd uznał, że skoro w art. 15e ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT nie ma odesłania do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, tak jak w art. 15e ust. 11 pkt 2 ustawy o CIT, to należy przyjąć literalne brzmienie tego przepisu. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie, o którym mowa w art. 15e ust. 1 nie ma zastosowania do kosztów usług ubezpieczenia świadczonych przez podmioty, o których mowa w art. 15c ust. 16 pkt 6 i 7 ww. ustawy. Skoro usługi ubezpieczeniowe są świadczone przez zagraniczny zakład ubezpieczeniowy, a stroną tej umowy są również poszczególne spółki z grupy, to przyjąć należy, że zagraniczny ubezpieczyciel jest podmiotem, o którym mowa art. 15c ust. 16 pkt 6 i 7 i w konsekwencji znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 15e ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT.

Ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d u.p.d.o.p. ma zastosowanie do spółki osobowej powstałej z przekształcenia spółki kapitałowej

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. II FSK 2899/17, że wejście spółki niemającej osobowości prawnej w prawa i obowiązki spółki kapitałowej może dotyczyć skutków podatkowych zdarzeń zaistniałych w spółce przekształcanej i ujętych w prowadzonych przez nią ewidencjach dla celów podatkowych, które wystąpiłyby w tej spółce, gdyby przekształcenie to nie miało miejsca. Jeżeli więc w następstwie określonych zdarzeń prawnych dokonywane odpisy amortyzacyjne nie mogą w całości lub w części stanowić kosztów uzyskania przychodów w spółce kapitałowej, to stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w zw. z art. 93a § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej nie będą one również takim kosztem u podmiotu będącego podatkowym sukcesorem tej spółki. Tym samym, jeżeli w stosunku do podmiotu przekształcanego miało zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d ustawy o CIT, to będzie ono miało zastosowanie także do podmiotu powstałego w wyniku przekształcenia – do wspólników tego podmiotu.

Zasady obliczania limitów kosztów finansowania dłużnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził w wyroku z dnia 25 września 2019 r. sygn. I SA/Op 221/19, że różnice kursowe dotyczące zawieranych umów kredytowych, mających na celu wyłącznie zabezpieczenie kluczowych dla działalności spółki transakcji, tj. zakup materiałów, surowców i usług nie są związane z pozyskaniem finansowania zewnętrznego i nie stanowią kosztów finansowania dłużnego. Dotyczą bowiem zabezpieczenia występującego ryzyka zmiany kursu waluty w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stosowane przez spółkę instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów, nie zaś pozyskiwaniu kapitału zewnętrznego do finansowania swojej działalności. Ponadto Sąd uznał, że kwotę 3.000.000 zł, o której mowa w art. 15c ust. 14 pkt 1 ustawy o CIT należy traktować jako wartość, o którą należy obniżyć nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 3 ustawy o CIT na potrzeby art. 15c ust. 1 tej ustawy W związku z tym, w odniesieniu do nadwyżki ponad ww. kwotę spółka będzie uprawniona do zaliczania w całości do KUP odsetek z tytułu zawartej umowy pożyczki o ile nadwyżka kosztów finansowania dłużnego nie przewyższy 30% kwoty odpowiadającej sumie przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych do KUP odpisów amortyzacyjnych o których mowa w art. 16a i 16m ustawy o CIT oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Przesłanki uznania estońskiej spółka z o.o. za zagraniczną spółkę kontrolowaną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził w wyroku z dnia 5 września 2019 r. sygn. I SA/Kr 329/19, że dokonując oceny czy estońska spółka z o.o. stanowi zagraniczną spółkę kontrolowaną porównania wymaga nie tylko wielkość stawek podatkowych przewidzianych przez przepisy prawa w Estonii i w Polsce, lecz przede wszystkim wysokość kwoty faktycznie zapłaconego zagranicą podatku przez zagraniczną spółkę z kwotą takiego podatku, który byłby od niej hipotetycznie należny w Polsce, gdyby taka spółka była polskim rezydentem podatkowym.

Jednostka zależna zagranicznej jednostki dominującej a stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił się do Trybunału zgodnie z art. 267 TFUE z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

  1. Czy z samego faktu posiadania przez spółkę mającą siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej spółki zależnej na terytorium Polski można wywieść istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 44 [dyrektywy VAT] i art. 11 ust. 1 [rozporządzenia wykonawczego]?
  2. Czy w wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze podmiot trzeci zobowiązany jest do analizy stosunków umownych pomiędzy spółką z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej a spółką zależną w celu ustalenia, czy istnieje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez tę pierwszą spółkę?”.

Zgodnie z opinią Rzecznika Generalnego Juliane Kokott, przedstawioną w dniu 14 listopada 2019 r. w sprawie C‑547/18 Dong Yang Electronics Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu zaproponowano, aby Trybunał odpowiedział na pytania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w następujący sposób:

  1. Spółka zależna spółki (z państwa trzeciego) zasadniczo nie jest jej stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44 zdanie drugie dyrektywy 2006/112/WE i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 282/2011.
  2. Inny wniosek byłby jednak możliwy, gdyby struktura umowna ukształtowana przez usługobiorcę naruszała zakaz stosowania praktyk stanowiących nadużycie. Zbadanie tego zagadnienia należy do sądu odsyłającego.
  3. Dyrektywa 2006/112/WE zobowiązuje podatnika do zachowania należytej staranności przy ustalaniu właściwego miejsca wykonania świadczenia. Nie obejmuje to jednak badania i analizy niedostępnych dla niego stosunków umownych między jego kontrahentem a spółkami zależnymi tego kontrahenta.
INTERPRETACJE

Skutki podatkowe w CIT uczestnictwa spółki w polityce poręczeń w ramach grupy kapitałowej

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. DPP13.8221.55.2018.GTM, że samo zobowiązanie się ze strony spółki, która uzyskała poręczenie, do udzielenia z jej strony poręczenia na żądanie którejkolwiek ze spółek grupy objętej system poręczeń, nie ma charakteru świadczenia wzajemnego. Zatem zaciągnięcie przez Skarżącą kredytu i uzyskanie jego poręczenia przez jedną ze spółek Grupy kapitałowej będzie zdarzeniem prawnym, które po stronie podatnika nie będzie związane z kosztami lub inną formą wydatku, co oznacza, że podatnik uzyska przysporzenie w majątku, gdyż nie poniesie opłaty związanej z poręczeniem (gwarancją), którą musiałby ponieść w obrocie gospodarczym na podstawie cen rynkowych.

Rozliczenie dochodów w ramach ulgi IP BOX

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.347.2019.1.APO, że skoro spółka: i) nie prowadziła dotychczas ewidencji kosztów, o której mowa w art. 24d ust. 4 ustawy o CIT, przypadających na oprogramowanie, w sposób umożliwiający określenie kwalifikowanego dochodu, oraz ii) nie ma możliwości wiarygodnego ustalenia wysokości kosztów związanych z oprogramowaniem poniesionych w okresie pomiędzy dniem 1 stycznia 2013 r. a dniem 31 grudnia 2018 r., należy uznać, że spółka na potrzeby ustalenia wskaźnika nexus może uwzględnić wyłącznie koszty związane z pracami rozwojowymi dotyczącymi oprogramowania faktycznie poniesione po dniu 31 grudnia 2018 r.

Skutki podatkowe w CIT realizowania transakcji typu Sell-Buy Back, Buy-Sell Back, Repurchase Agreement oraz Reverse Repurchase Agreement

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 23 października 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.347.2019.1.AW, że dla celów ustalania skutków w podatku dochodowym od osób prawnych transakcji Sell-Buy Back (SBB), Buy-Sell Back (BSB), Repurchase Agreement (Repo) oraz Reverse Repurchase Agreement (Reverse Repo) (wszystkie dalej łącznie: „transakcje typu Repo) bank może stosować tzw. podejście bilansowe, odzwierciedlające przede wszystkim sens ekonomiczny i cel zawierania transakcji typu Repo i powinien oprzeć się na rozpoznaniu tych transakcji dla celów rachunkowych i kwalifikować je na zasadach analogicznych dla pożyczki lub depozytu, tj.:

  1. a) w przypadku pozyskiwania finansowania będzie uprawniony do uznania, iż przenosząc jako zabezpieczenie papiery wartościowe na rzecz finansującego otrzymuje środki pieniężne, które otrzymuje warunkowo i pod tytułem zwrotnym, zatem nie powinien kwalifikować ich wartości jako przychodu do opodatkowania CIT, a dokonując zwrotu pozyskanych środków pieniężnych i otrzymując zwrotne papiery wartościowe  będzie uprawniony do rozpoznania na mocy art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 10 i 11 ustawy o CIT kosztów uzyskania przychodów w wartości różnicy pomiędzy kwotą otrzymanego finansowania a kwotą zwrotu środków pieniężnych w wyniku rozliczenia transakcji Repo,
  2. b) w przypadku udzielania finansowania będzie uprawniony do uznania, iż zakup określonych papierów wartościowych i ich zwrotna odsprzedaż na rzecz podmiotu finansowanego nie powinien rozliczać jako transakcję zbycia papieru wartościowego wykazując przychód w oparciu o art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT i koszt w oparciu o art. 16 ust. 8 u.p.d.o.p., lecz bazując na art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p., w momencie zwrotnego transferu papierów i rozliczenia transakcji rozpoznać jedynie przychód w części odpowiadającej wynagrodzeniu za udzielone finansowanie, tj. różnicę pomiędzy kwotą udzielonego finansowania a kwotą otrzymanych środków pieniężnych w wyniku rozliczenia transakcji BSB / Reverse Repo.

Brak obowiązku pobrania WHT z tytułu zakupu prawa do używania oprogramowania komputerowego SAP

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.205.2019.4.BKD, że obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, nie obejmuje spółki, albowiem wypłacane przez nią należności z tytułu nabycia programu komputerowego dla własnych celów nie stanowią należności licencyjnych, w rozumieniu art. 21 tej ustawy. Spółka posiada bowiem prawo do korzystania z programu komputerowego wyłącznie na własne potrzeby i nie może sprzedawać innym podmiotom uprawnień do korzystania z tego oprogramowania. Ponadto organ uznał, że gdy określony podmiot nie dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT to nie ma obowiązku wypełniania formularza IFT-2/IFT-2R. Obowiązek taki natomiast istnieje gdy płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ww. ustawy, a na podstawie UPO lub ustawy nie jest obowiązany do poboru podatku.

Skutki podatkowe w VAT przelewu wierzytelności dokonywanych w ramach transakcji sekurytyzacji przez inicjatora na rzecz spółki irlandzkiej

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 5 sierpnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.354.2019.3.IG, że w przedmiotowej sprawie, w przypadku czynności wykonywanych przez spółkę irlandzką na rzecz inicjatora (spółki kapitałowej mającej siedzibę na terytorium Polski) nie będzie miała miejsca transakcja obejmująca wyłącznie sprzedaż i przelew wierzytelności przez inicjatora na rzecz spółki. Nabycie wierzytelności przez spółkę od inicjatora będzie stanowiło element szerszych świadczeń finansowych, których celem jest uzyskanie przez inicjatora finansowania. Zatem, spółka wyświadczy na rzecz inicjatora usługę sekurytyzacji, polegającą na zapewnieniu mu środków finansowych. Natomiast przelewy wierzytelności dokonywane w ramach usługi sekurytyzacji przez inicjatora na rzecz spółki na gruncie ustawy o VAT nie będą stanowiły odpłatnego świadczenia usług przez spółkę na rzecz inicjatora. Ponadto organ uznał, że gdy spółka świadczy na rzecz inicjatora usługi sekurytyzacji miejscem świadczenia, a tym samym opodatkowania usług sekurytyzacji, stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o VAT, jest miejsce w którym inicjator posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. Polska. Przy tym inicjator, jako zarejestrowany w Polsce czynny podatnik VAT, spełnia warunki określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o VAT. Zatem nabycie przez inicjatora wskazanych usług sekurytyzacji od spółki stanowi dla inicjatora import usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy o VAT. W związku z tym, inicjator zobowiązany jest, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, opodatkować świadczone przez spółkę usługi sekurytyzacji, zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami prawa podatkowego. Spółka zaś nie będzie zobowiązana do rozpoznania obowiązku podatkowego w VAT.

Brak obowiązku poboru WHT w związku z przekazywanymi do spółki luksemburskiej kwotami odpowiadającymi spłatom wierzytelności w wykonaniu umowy o administrowanie wierzytelnościami

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.268.2019.2.JS, że w związku z faktem, że środki przekazywane przez pożyczkobiorców z tytułu spłaty wierzytelności na rzecz spółki, które będą przekazywane przez spółkę do spółki luksemburskiej (SPV) w wykonaniu umowy o administrowanie wierzytelnościami nie stanowią odsetek, dywidend, czy należności licencyjnych, a więc nie stanowią przychodów wskazanych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, zatem płatności otrzymywane przez spółkę od pożyczkobiorców z tytułu spłaty wierzytelności, które będą przekazywane przez spółkę do SPV w wykonaniu umowy o administrowanie wierzytelnościami, nie będą podlegały podatkowi u źródła, a na spółce nie będą w związku z tym ciążyły obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych.

Zastosowanie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT w odniesieniu do wydatków na nabycie od podmiotu powiązanego usług inżynieryjnych oraz kosztów z tytułu odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od licencji/praw własności intelektualnej

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.292.2019.2.KK, że skoro z wniosku wynika, że żadna ze świadczonych usług inżynieryjnych nie polega na świadczeniu usług doradczych, a nabywane usługi mają charakter badawczo-rozwojowy oraz techniczno-inżynieryjny, to wydatki poniesione na ich nabycie nie będą podlegały wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów ponieważ nie będą stanowić usług wymienionych w przepisie art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Ponadto organ uznał, że odpisy amortyzacyjne dokonywane od praw własności intelektualnej nie będą podlegać ograniczeniu w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15e ust. 1 ww. ustawy, bowiem stanowią opłaty za przeniesienie praw własności intelektualnej i nie mieszczą się w katalogu „opłat za korzystanie lub prawo do korzystania”, o których mowa w art. 15e ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Dodatkowo Organ stwierdził, że Opłaty za korzystanie lub prawo do korzystania z licencji – jako enumeratywnie wymienione w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, do którego odwołuje się art. 15e ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT – podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów. Jednakże odpisy amortyzacyjne od licencji są bezpośrednio związane z wytworzeniem przez spółkę produktów, a zatem nie podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15e ust. 1 ww. ustawy. Koszty wynagrodzenia z tytułu nabycia licencji, o których mowa we wniosku będą bowiem miały wpływ na cenę sprzedaży wytwarzanych przez spółkę produktów (będą stanowiły element kalkulacyjny ceny produktu).

Płatności za prawo do korzystania z oprogramowania lub licencji ponoszone na rzecz kontrahentów nie są objęte WHT

Dyrektor KIS stwierdził w interpretacji z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.263.2019.1.AK, że wynagrodzenie za korzystanie z programów jedynie na potrzeby wewnętrzne, nie stanowi przychodu z praw autorskich lub praw pokrewnych i nie jest objęte tzw. podatkiem u źródła i dyspozycją art. 21 ustawy o CIT, niezależne od posiadania aktualnego certyfikatu rezydencji podatkowej kontrahenta. Jednocześnie udostępnienie oprogramowania lub aplikacji zarówno osobom współpracującym ze spółką, jak i franczyzobiorcom nie powinno wiązać się ze zmianą charakteru licencji w zakresie, w jakim spółka udostępnia tym podmiotom nabywane oprogramowanie lub aplikacje, tj. nie następuje utrata statusu end-usera przez spółkę. Płatności za prawo do korzystania (licencje) z oprogramowania lub licencji ponoszone przez spółkę na rzecz kontrahentów nie są objęte zakresem stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji na spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika z tego tytułu.


Bądź na bieżąco
Otrzymuj najnowsze informacje o zmianach w prawie i podatkach bezpośrednio na swojego maila.

Zapisz się na newsletter >>

Czytaj więcej: