NSA o kwalifikacji gruntów jako budowlanych

Kwalifikacja podstawowa gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma kluczowe znaczenie dla jego podatkowej klasyfikacji – orzekł NSA. Zgodnie z wyrokiem, gmina ma prawo do sprzedaży gruntu bez VAT.

Przeznaczenie podstawowe danego gruntu zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP) ma znaczenie decydujące dla określenia kwalifikacji tego gruntu dla celów VAT –wynika z wyroku NSA z dnia 19 października 2018 r. (sygn. I FSK 1992/16).

W analizowanej sprawie spółka jest właścicielem niezabudowanych nieruchomości gruntowych. Zasadnicza część nieruchomości leży na obszarach, dla których MPZP przewiduje niebudowlane przeznaczenie podstawowe – pod park miejski – i tej właśnie części dotyczył przedmiotowy spór. Jednocześnie, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi MPZP, na danym terenie dopuszczalna jest lokalizacja obiektów małej architektury, tymczasowych obiektów budowlanych, platform, pomostów widokowych i innych podobnych obiektów, które mają służyć właściwemu wykorzystaniu tego gruntu dla celów podstawowych.

Spółka, planując sprzedaż przedmiotowych nieruchomości, stała na stanowisku, iż przy dokonywaniu jej kwalifikacji dla celów VAT, tj. w szczególności w zakresie prawa do skorzystania ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT – jako „terenu innego niż budowlany”, należy uwzględniać wyłącznie przeznaczenie określone w MPZP jako podstawowe. Jego zapisy szczegółowe, dopuszczające możliwość zabudowy danego terenu, nie zmieniają tej kwalifikacji – uznała spółka. Z takim stanowiskiem nie zgodził się jednakże organ podatkowy twierdząc, iż przy określeniu charakteru niezabudowanej działki nie wystarczy analiza podstawowego przeznaczenia tego terenu określonego w MPZP, lecz uwzględnić należy również zapisy szczegółowe MPZP dotyczące przeznaczenia uzupełniającego. W danym przypadku dopuszczają one możliwość zabudowy terenu i tym samym nie można go uznać za „teren inny niż budowlany” (Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. IBPP2/4512-942/15/KO). Sprawa trafiła do WSA w Krakowie, który w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. (sygn. I SA/Kr 610/16) nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego i uchylił zaskarżoną interpretację. WSA stwierdził, iż rola pomocnicza czy też funkcja uzupełniająca wzniesionych obiektów nie zmienia podstawowego przeznaczenia terenów, które w istocie wiąże się z daleko posuniętymi ograniczeniami w możliwości “zabudowy”.

NSA, rozpatrując skargę kasacyjną organu podatkowego, podtrzymał wyrok sądu pierwszej instancji  i  oddalił skargę kasacyjną. Sąd stwierdził przy tym m.in. iż w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 6 lipca 2017 r. (sygn. I FSK 1883/15), iż przeznaczenie podstawowe danego gruntu zapisane w MPZP ma znaczenie decydujące dla określenia przeznaczenia tego gruntu. Dodatkowe funkcje przypisane do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne, służą uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają. Jednocześnie okoliczność, że na danym terenie, który nie jest zasadniczo przeznaczony pod zabudowę, dopuszczono posadowienie obiektów drobnej architektury czy też tymczasowych obiektów budowlanych, drobnych budowli, etc., które z założenia mają służyć wykorzystaniu tego gruntu na ten cel podstawowy (w tym przypadku park miejski) nie ma wpływu na kwalifikację tych terenów jako budowlanych. Pozostają one terenami, które nie są przeznaczone pod zabudowę. NSA dodał ponadto, iż nie ma podstaw do dokonywania rozszerzającej wykładni art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, gdyż w takim przypadku dopuszczenie posadowienia jakiegokolwiek, nawet najmniejszego obiektu budowlanego na danym terenie zmieniałoby każdorazowo jego podstawowe przeznaczenie – co niewątpliwie należałoby uznać za bezzasadne.

To kolejne orzeczenie NSA w tej kwestii. Podobne stanowisko zajął również w wyroku z dnia 6 lipca 2017 r. (sygn. I FSK 1883/15), czy też z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt I FSK 1650/15), każdorazowo podtrzymując opinię sądu pierwszej instancji. Stanowisko to wydaje się być uzasadnione. O charakterze terenu jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT można mówić bowiem w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla tego terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter wyłącznie uzupełniający dla jego podstawowej funkcji, tj. umożliwia pełniejszą realizację podstawowego, dominującego przeznaczenia terenu i jego właściwe wykorzystanie.


Bądź na bieżąco
Otrzymuj najnowsze informacje o zmianach w prawie i podatkach bezpośrednio na swojego maila.

Zapisz się na newsletter >>