Korzystniejsze propozycje układowe dla części wierzycieli mogą zachęcić do restrukturyzacji

Podział wierzycieli na grupy może być skutecznym narzędziem pomagającym przyjąć układ.

Po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego obserwuje się różne zachowania wierzycieli względem dłużnika. Część wierzycieli dąży do jak najszybszego zakończenia ryzykownej relacji biznesowej, a część z nich obdarza dłużnika zaufaniem wyrażającym się poprzez kontynuację współpracy handlowej. Przepisy prawa restrukturyzacyjnego dają podstawę prawną do korzystniejszego potraktowania tych wierzycieli, którzy uwierzyli w restrukturyzację swojego dłużnika, co może stanowić skuteczną zachętę do kontynuowania współpracy i jednocześnie osiągniecia celu postępowania restrukturyzacyjnego.

Propozycje układowe mogą być jednakowe dla wszystkich wierzycieli objętych układem. Prawo stwarza jednak możliwość podziału wierzycieli na grupy obejmujące różne kategorie interesów. Celem podziału wierzycieli na grupy jest zróżnicowanie propozycji układowych w zależności od grupy, do której dany wierzyciel należy. Taki zabieg umożliwia uwzględnienie różnej specyfiki wierzycieli i ich roszczeń względem dłużnika. Przepisy wskazują, że odrębną grupę mogą stanowić pracownicy dłużnika, rolnicy, wierzyciele zabezpieczeni rzeczowo, czy też wierzyciele będący wspólnikami lub akcjonariuszami dłużnika. Wyliczenie to ma jednak jedynie przykładowy charakter. Oznacza to, że dłużnikowi pozostawiona została pewna  swoboda w kształtowaniu również innych grup wierzycieli.

Swoboda ta może być wykorzystana w celu uprzywilejowania części wierzycieli względem pozostałych, na przykład ze względu na kontynuowanie współpracy biznesowej z dłużnikiem po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, pomimo zwiększonego ryzyka takiej współpracy. Możliwość  ta stanowiłaby bez wątpienia zachętę dla wierzycieli do kontynuowania współpracy z dłużnikiem. Tymczasem, utrzymanie współpracy z partnerami biznesowymi jest zazwyczaj niezbędnym warunkiem przetrwania przez dłużnika okresu restrukturyzacji. W konsekwencji, możliwość zaproponowania takiej grupie wierzycieli korzystniejszych dla nich warunków zaspokojenia ułatwiałaby osiągnięcie celu postępowania restrukturyzacyjnego, jakim jest uzdrowienie sytuacji dłużnika.

Korzystniejsze potraktowanie jednej z grup wierzycieli może polegać np. na rozłożeniu spłaty na mniejszą ilość rat lub na umorzeniu mniejszej części wierzytelności. W sytuacji jednak gdy pewna grupa wierzycieli otrzymuje korzystniejsze propozycje od pozostałych, część wierzycieli spoza uprzywilejowanej grupy może twierdzić, że także oni powinni się znaleźć w grupie uprzywilejowanej. Kryteria umieszczenia w takiej grupie nie powinny więc budzić żadnych wątpliwości. Dla przykładu, jeżeli dłużnik poprzestałby na zdefiniowaniu grupy uprzywilejowanej jako „wszystkich wierzycieli współpracujących z dłużnikiem po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego”, to wyodrębnienie takie nie byłoby jednoznaczne i nie dawałoby pewności co do tego, którzy wierzyciele konkretnie powinni się znaleźć w grupie uprzywilejowanej. Za niedopuszczalny może zostać również uznany zapis umożliwiający uczestnictwo w uprzywilejowanej grupie pod warunkiem, że wartość wsparcia udzielonego przez wierzyciela przekracza określony procent wartości sumy, według której będzie obliczana siła jego głosu podczas głosowania nad układem. Takie postanowienie byłoby bowiem zbyt arbitralne i pozbawione ekonomicznego uzasadnienia.

Ze względu na to, że prawo restrukturyzacyjne nie zawiera żadnych regulacji odnoszących się bezpośrednio do tej kwestii, bardzo pomocną wskazówką przy kształtowaniu grup wierzycieli w ramach propozycji układowych może być przyjęcie kryteriów przewidzianych prawem w przypadku układu częściowego. Mając to na uwadze, wyodrębnienie uprzywilejowanej grupy wierzycieli powinno odbywać się „w oparciu o obiektywne, jednoznaczne i uzasadnione ekonomicznie kryteria dotyczące stosunków prawnych wiążących wierzycieli z dłużnikiem, z których wynikają zobowiązania objęte propozycjami układowymi.”. Wydaje się, że spełnienie powyższych kryteriów będzie gwarantowało prawidłowe wyodrębnienie uprzywilejowanej grupy wierzycieli.

Podsumowując, podział wierzycieli na grupy może być skutecznym narzędziem pomagającym osiągnąć cele postępowania restrukturyzacyjnego. Należy być jednak ostrożnym przy konstruowaniu grup wierzycieli, tak aby uniknąć kwestionowania tego podziału przez niezadowolonych wierzycieli.

Chcesz wiedzieć więcej? Zapraszamy do udziału w webcaście Restrukturyzacja przedsiębiorstwa – jak dzięki niej poprawić kondycję firmy oraz jak ją sfinansować?

Więcej informacji


Bądź na bieżąco
Otrzymuj najnowsze informacje o zmianach w prawie i podatkach bezpośrednio na swojego maila.

Zapisz się na newsletter >>