Kierunek sądów wobec sposobu stosowania KUP dla twórców

Katarzyna Tomalak
Katarzyna Tomalak Associate Partner
kontakt

Ostatnie wyroki dotyczące kwestii rozliczania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, również te które zapadły na bazie znowelizowanych przepisów pokazują podobny kierunek interpretacji przepisów – weryfikują tym samym rozbieżne podejście prezentowane przez MF w interpretacjach indywidualnych.

W ostatnich miesiącach, w szczególności po zmianie przepisów na początku 2018 roku jedynym pewnym elementem jeśli chodzi o stanowisko Ministerstwa Finansów była jego zmienność i brak jasnych wytycznych w zakresie sposobu stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów dla twórców.

Większość interpretacji indywidualnych wydawanych w ciągu ostatniego roku była negatywna lub w sposób warunkowy potwierdzała stanowisko przedstawiane przez podatników i płatników. Więcej o tym pisaliśmy tutaj.

W tym czasie – w porównaniu z interpretacjami – pojawiło się relatywnie niewiele rozstrzygnięć sądowych przedmiotowych kwestii. Większość z wyroków sądowych dotyczy postępowań „interpretacyjnych” – co sugeruje, że nie dochodziło do dużej ilości sporów podatników wynikających z decyzji „pokontrolnych” organów podatkowych, które by w jej wyniku trafiły na wokandę sądową. Niewielka ilość orzeczeń w postępowaniach administracyjnych może oznaczać, że wysyp tego tytułu orzeczeń dopiero się zacznie lub podatnicy w większości nie decydowali się na wdawanie w polemikę z negatywnymi interpretacjami indywidualnymi.

Wśród wyroków, które zapadły w tym roku, ale dotyczyły jeszcze stanów faktycznych sprzed zmiany przepisów znalazł się wyrok WSA w Poznaniu (I SA/Po 831/17 z 24 stycznia 2018 r.). Według Sądu podstawowym warunkiem zastosowania podwyższonych kosztów powinno być ustalenie, że przychód został uzyskany z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub praw pokrewnych. Samo posiadanie statusu twórcy utworów jest więc niewystarczające. „Dla zastosowania kosztów w wysokości 50% przychodów konieczne jest jednoznaczne określenie prac twórczych oraz przede wszystkim jednoznaczne, precyzyjne wyodrębnienie wartości wynagrodzenia. Istotne jest, że utwór faktycznie powstał, co powinno być udowodnione oraz że za przejęcie utworu pracodawca zapłacił konkretną wartość. Przy czym honorarium nie ma dotyczyć tylko i wyłącznie czasu pracy poświęconego na pracę twórczą, a ma stanowić zapłatę za korzystanie przez pracodawcę z praw autorskich przysługujących pracownikowi”.

W odniesieniu do znowelizowanych już przepisów wypowiedział się natomiast WSA w Gdańsku (I SA/Gd 418/18; 5 czerwca 2018 r.). W skarżonej przez płatnika interpretacji organ podatkowy uznał, że nie można zastosować podwyższonych kosztów do wynagrodzenia, ponieważ odnosi się ono do czasu poświęconego na pracę twórczą, a nie do konkretnego stworzonego utworu i jego jednoznacznie sprecyzowanej wartości (niezależnie od czasu pracy twórczej).

Sąd nie zgodził się z zaskarżoną interpretacją. Nie dokonał jednak oceny merytorycznej, ale unieważnił ją ze względu na naruszenia przepisów postępowania. Sąd uznał, że przestawione przez płatnika zdarzenie przyszłe było całkowicie odmienne od tego, które sam wykreował i ocenił organ w interpretacji. Podkreślił jednocześnie, że kwestia czasu wykonywania pracy twórczej była elementem wyceny honorarium autorskiego, a podwyższone koszty miały mieć zastosowanie do wynagrodzeń za „przeniesienie majątkowych praw autorskich do rzeczywiście stworzonych w czasie tej pracy utworów, które zostaną przyjęte przez skarżącego oraz zarejestrowane w prowadzonym przez niego rejestrze opracowań”.

W najnowszym znanym nam wyroku WSA (z 12 lipca b.r. z Wrocławia, sygn. I SA/Wr 477/18) możemy się posłużyć na tę chwilę jedynie uzasadnieniem ustnym.

W przedmiotowej sprawie Spółka zatrudniająca informatyków ustaliła procentowy udział honorarium autorskiego na poziomie 30%. Stwierdzała równocześnie, że wycena utworów nie jest możliwa ze względu na fakt, że utwór może nie zostać ukończony. Ponadto część utworów jest wytwarzana dla celów wewnętrznych. Spółka wskazała również, że procentowy wskaźnik będzie odpowiednio modyfikowany jeżeli zajdzie taka potrzeba.

MF w interpretacji nie podzielił poglądu Spółki i uznał, że ustalenie proporcji dotyczącej honorarium autorskiego na stałym procentowym poziomie nie odzwierciedla faktycznie spędzonego czasu nad utworem tj. nie jest to konkretne określenie czasu spędzonego na działalność twórczą. W związku z tym wydał negatywną interpretacją.

Sąd podzielił stanowisko Spółki i uchylił interpretację nie zgadzając się z organem, że procentowy podział wynagrodzenia na związane z pracą twórczą oraz pozostałą jest nieprawidłowy. Sąd wskazał, że procentowy podział nie jest jedynym czynnikiem warunkującym wypłatę honorarium autorskiego i zastosowania 50% KUP. Ważne są również 3 przesłanki, o których mówiła Spółka tj. powstanie utworu, zaraportowanie go oraz przeniesienie praw autorskich. Dodatkowo proporcja ta będzie badana przez Spółkę, co może spowodować obniżenie jej wartości jeżeli będzie to zgodne ze stanem faktycznym.

Czekamy na kolejne rozstrzygnięcia sądów, które jak na razie wykazują spójny kierunek poszukiwania odniesień do faktycznych regulacji prawnych – które trudno odnaleźć w niektórych interpretacjach indywidualnych wydawanych w ostatnim czasie.

Chcesz wiedzieć więcej na temat zmian w prawie związanych z zatrudnianiem pracowników? Obejrzyj webcast EY: Wynagrodzenia w kontekście zmian PIT – możliwości i rozwiązania.

Zobacz webcast


Bądź na bieżąco
Otrzymuj najnowsze informacje o zmianach w prawie i podatkach bezpośrednio na swojego maila.

Zapisz się na newsletter >>